မနေတတ်ရင် 
ပစ္စည်းရှိလေ ဆင်းရဲလေပဲ။
ရာထူးကြီးလေ ဆင်းရဲလေပဲ။ 
ပစ္စည်းရှိရှိ မရှိရှိ ၊ ရာထူးရှိရှိ မရှိရှိ
နေတတ်မှချမ်းသာတာ။
ပြောစရာ အများကြီးထဲက 
တစ်ခုပဲပြောရရင် "မတွေးနဲ့" လို့
သည်တစ်ခုပဲ ပြောချင်ပါတယ်။

ဆင်းရဲတာ အဲဒီ့အတွေးကနှောင့်ယှက်
နေလို့ ဆင်းရဲတာ။
ဒုက္ခ တစ်ကျပ်သားမှာ ပက်ပင်းကြုံဒုက္ခက
တစ်မတ်သားထက်မပိုပါ။
အတွေးကြောင့်ဖြစ်တဲ့ ဒုက္ခက 
သုံးမတ်သားလောက်ရှိပါတယ်။ 
ဟိုပက်ပင်းကြုံ ဒုက္ခတစ် မတ်သားကတော့ 
ဘုရားရဟန္တာတွေလည်း မလွတ်ပါဘူး ။ 
အဲဒီ့တစ်မတ်သားက လောကဓံ ကိုး။

တရားအားထုတ်တယ်ဆိုတာ 
မတွေးဖြစ်အောင် တရစပ်မှတ်ခိုင်းတာပါ။
အတွေးကို အမှတ်နဲ့လဲ ယူရတာပါပဲ။ 
တရားက ခန္ဓာထဲ ရှိပြီးသားပါ ။
ကိုယ့်အိပ်ထဲက ပိုက်ဆံ 
ထုတ်ရေကြည့်သလိုပါပဲ ။

တရားရှာတယ်ဆိုတာ ကျွှဲပျောက်
နွားပျောက် ရှာ တာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး ။
တွေးတယ်ဆိုတာ သူများကြောင့်တွေးတာ။
တွေးတော့ဘာဖြစ်သတုန်း ။ 
ကိုယ့်စိတ်ကို သူများက ပိုင်သွားတာပေါ့ ။ 
ကိုယ့် စိတ်က ကိုယ့်ထဲမှာ မရှိတော့ဘူး ။

 ဥပမာ ကြက်တွေးမိရင်
ကြက်ဆီစိတ်ပို့ထားရတာ ။ 
ကိုယ်တိုင်ကြက်ဖြစ်သွားရပြီလေ။
၀က်တွေး၀က်စိတ်ပေါက်
ကိုယ်တိုင် ၀က်​​ဖြစ်သွားပြီလေ

တရားမှတ်တယ်ဆိုတာ သူများဆီထားတဲ့ 
စိတ်ကလေး ကိုယ့်ဆီ ပြန်ခေါ်တာ ။
မတွေးရင် ချမ်းသာပေါ့ဗျာ ။ 
မရှိလည်း ချမ်းသာ။ ရှိလည်းချမ်းသာ။

(မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော် ကြီး)

      သဗဗှဒါနံ ဓမမှဒါနံ ဇိနာတိ 

                    မေတ္တာများစွာဖြင့်
Credit